Quick: een klein vechtertje met een groot hart
Soms komt er een kitten binnen waarvan je je afvraagt of hij het zal halen. Quick was zo'n kitten.
Hij was amper twee weken oud toen hij samen met zijn vier nestgenootjes in opvang kwam. Meteen was duidelijk dat er iets ernstig mis was: zijn hoofdje hing naar rechts, hij kon niet op zijn pootjes staan en draaide rond zijn as wanneer hij op zijn zij lag.
Bij de dierenarts bleek gelukkig dat zijn nekwervels intact waren, maar een ernstig hoofdtrauma werd vermoed. Zekerheid was er niet, alleen hoop en de beslissing om samen met hem te vechten.
Quick kreeg pijnstilling, antibiotica en na elke voeding zachte fysiotherapie om zijn nekje te ondersteunen. Dag na dag, flesje na flesje. En hij gaf niet op.
Ondanks zijn moeilijke start groeide hij op tussen acht andere kittens en deed hij vastberaden mee. Elke dag ging het een beetje beter: zijn hoofdje werd stabieler en de lichte tremor verscheen enkel nog bij inspanning of enthousiasme. Uiteindelijk verdween ook die volledig.
Op twaalf weken was Quick klaar voor adoptie. Van zijn kwetsbare begin was niets meer te merken. Extra bijzonder: hij werd samen geadopteerd met een leeftijdsgenootje waarmee hij bij zijn opvangouders was opgegroeid. Samen vonden ze een warm en liefdevol thuis, waar ze nu zorgeloos mogen opgroeien.
Verhalen zoals dat van Quick tonen waarom we dit blijven doen. Achter elk kitten schuilt
een verhaal: soms zwaar, vaak onzeker, maar gelukkig ook met een prachtige afloop. Dankzij
onze opvanggezinnen, dierenartsen en de steun van sympathisanten krijgen kittens zoals
Quick een tweede kans. En die tweede kans maakt hét
verschil.
Yuna: een klein pootje minder, maar een hart vol liefde
Sommige katjes komen in de opvang met een rugzakje vol verdriet. Met veel geduld, liefde en tijd ontdek je dan stilaan wie ze echt zijn. Yuna was zo'n katje.
Ze kwam bij ons in de opvang toen ze ongeveer 3,5 maand oud was, met een ontzettend pijnlijke breuk aan het bovenste gedeelte van haar rechtervoorpootje. Een röntgenfoto bevestigde dat het om een complexe breuk ging. Haar pootje werd tijdelijk gespalkt en ondertussen overlegde de dierenarts met een orthopedist.
Omdat Yuna nog volop in de groei was en de breuk bijzonder ingewikkeld bleek, werd amputatie van haar rechtervoorpootje de beste keuze voor haar welzijn. Een moeilijke beslissing, maar Yuna liet al snel merken dat het de juiste was: amper enkele uren na de operatie sprong ze bij haar opvanggezin alweer in de zetel. Ze voelde zich duidelijk een stuk beter. ❤️
Al snel werd duidelijk dat Yuna al een zwaar leventje achter de rug had. Andere katten vond ze maar niets en speelgoedjes kende ze blijkbaar niet. Toch had ze ook een heel zachte kant. Tegenover haar opvangouders was ze ontzettend lief: ze kwam vaak knuffelen, kroop gezellig dicht tegen hen aan en viel graag bij hen in slaap. ❤️
Met een van de volwassen poezen in haar opvanggezin leerde ze uiteindelijk goed overweg te kunnen. Toen er later kleinere kittens bijkwamen, maakte Yuna echter duidelijk dat ze haar grenzen goed kende. Ze blies, gromde en haalde uit, soms zelfs naar haar opvangouders.
Het werd al snel duidelijk:
Yuna wilde geen gedeeld personeel. Ze wilde haar personeel helemaal voor zichzelf. 👑
Gaandeweg verbeterde het gelukkig. Ze zocht zelf af en toe contact met de kittens, al bleef hun toenadering voor haar meestal een stap te ver.
Daarom gingen we op zoek naar een thuis waar Yuna alle aandacht voor zichzelf kon krijgen. Een plek waar ze niet hoefde te delen en als enige kat heerlijk kon genieten van haar eigen personeel.
En toen vonden we haar gouden mandje. ❤️
Toch vertrok Yuna met een dubbel gevoel uit haar opvanggezin. Sommige katjes kruipen nu eenmaal nét dat beetje dieper onder je huid. Je weet dat je hen moet laten gaan en dat dit het doel is, maar afscheid nemen blijft moeilijk.
Drie dagen later kwam het bericht van haar adoptanten: Yuna was bij aankomst meteen op verkenning gegaan. Ze was nieuwsgierig naar haar nieuwe omgeving, helemaal op haar gemak en spinde volop. ❤️
Voor haar opvangouders was dat het mooiste nieuws. Op zo'n moment smelt je en weet je dat je, ondanks het gemis, de juiste keuze hebt gemaakt voor je opvangertje.
Yuna heeft misschien één pootje minder, maar ze heeft een hart vol liefde, een eigen willetje en een heel groot karakter.
En haar nieuwe personeel? Dat is helemaal van haar. 👑❤️
Dag lieve Yuna. Geniet van je nieuwe leven, kleine koningin. Je hebt het verdiend.
Een opvangmama aan het woord
Achter elk opvanggezin schuilt een uniek verhaal. Robine startte in 2025 en vertelt wat
haar motiveerde om de stap te zetten.
"Mijn twee grootste passies zijn reizen en katten, maar lange tijd leken deze moeilijk
te combineren. Tot ik via een vriendin hoorde over het opvangen van asielkatjes.
Dat idee sprak me meteen aan, omdat het voor mij het beste van twee werelden
samenbrengt: katten een warme, tijdelijke thuis bieden en tegelijk de vrijheid behouden
om te blijven reizen. Tijdens mijn reizen bezoek ik dan ook regelmatig kattenasielen en
probeer ik op mijn manier mijn steentje bij te dragen. Het is mijn droom om ooit in het
buitenland zelf een kattencafé te openen, waar zorg en liefde voor katjes centraal
staan.
Mijn eerste opvangertje, Jolly, is het liefste katje dat ik ooit heb ontmoet. Het liefst
zou ik haar voor altijd bij mij houden, maar het gevoel dat ik actief kan meewerken aan
haar geluk én aan het vinden van haar forever home, geeft me oprecht veel voldoening."
Zelf opvanggezin worden?
Lees hier hoe je begint →
